Bergen aan zee en verloren land

Vanuit Breda fiets ik eerst door bossen. Het is een gevarieerde route langs weides omzoomd door bomen. Regelmatig zie ik kleinere waterwerken om de waterstand te regelen. Vlak voor Bergen op Zoom fiets ik over en om  de Brabantse wal, een gebied dat duidelijk hoger ligt dan de omgeving. Zo kom ik op de Kraaijenberg, de steilrand is hier goed zichtbaar. Onderaan ligt de Agustapolder en Hildernisse. Hildernisse lag ooit ver van de Schelde, omgeven door een landschap van turf, Wilde Moer geheten. De Sint-Felixvloed van 1530 verzwolg dit landschap en de Allerheiligenvloed van 1570 het dorp. Zo zal ik de komende tijd vaker langs gebieden komen die verdronken zijn.

Direct ernaast ligt Bergen op Zoom, een kleine stad aan het Markiezaatsmeer, wat ook ooit land was. Aan de andere kant van de kade ligt het Zoommeer, een waterbergingde. Langs de Oosterschelde zijn de afgelopen jaren waterberging gemaakt, grote plekken in het landschap, waar een te veel aan water kan worden geborgen. Door de waterberging te gebruiken kan de waterstand op het Hollands Diep en de Haringvliet dalen en blijft het gebied daarachter veilig.

Een groot deel van de middag fiets ik langs de Westerschelde en door industriegebied met als grootste blikvanger de kerncentrales van Doel. Door het weidse landschap zie ik deze uren achtereen. Als ik uiteindelijk met de watertaxi over de Westerschelde wordt gezet ben ik al weer enkele grote sluizen gepasseerd. Indrukwekkende bouwwerken, waarin enorme schepen wachten tot ze verder kunnen.

In Zeeuws-Vlaanderen heb ik op de dijk mooi uitzicht op de Doelpolder, Prosperpolder, Hedwigepolder en het verdronken land van Saeftinghe. De laatste drie zijn geen polders meer, maar wetlands, natuurgebieden met hoog en laagwater. Saeftinghe werd in de dertiende eeuw ingepolderd door monniken uit Brugge.