Zeeuws Vlaanderen

Via de noordkant of Scheldekant rijd ik door Zeeuw Vlaanderen bijna tot aan Breskens. Daar steek ik door naar de meest zuid-westelijke hoek van Nederland: Het Zwin bij Cadzand. Via de Noordzee kust ga ik naar Breskens en tot slot met de ferry naar Vlissingen.

De dag start koud met regen en veel wind. Meestal heb ik de wind aardig mee, dat scheelt iets. Maar al snel zijn mijn handschoenen doorweekt. Tot aan Terneuzen heb ik het idee dat ik de enige in heel Zeeuws Vlaanderen ben die zo gek is om te gaan fietsen. Daar fietst een vrouw de andere kant op: tegen de wind in op een stadsfiets en zonder handschoenen. Bikkel.

Ik heb overnacht in Nieuw-Namen, een klein plaatsje dat vroeger een haven was. Door inpolderingen is de haven steeds verder verschoven en kwam uiteindelijk op de plek die Emmadorp is gaan heten, bij het land van Saeftinge. Nu dat is ontpolderd is daar ook geen haven meer.

Deels achter de dijk, maar liefst op de dijk of langs de Schelde ga ik naar het Westen. Ik kom langs kleine plaatsjes als Paal en Perkpolder. Het fotograferen schiet er een beetje bij in door de regen en de kou. Inmiddels staat er op mijn scherm dat het 0,1°C is. Om te fotograferen moet een natte handschoen uit. Dat is al lastig, maar die weer aandoen kost wel minuutje of zo. Dan maar een paar foto’s met de iPhone in een waterdichte hoes. Ook geen succes, knopjes en touchscreen bedienen met dikke, natte handschoenen. Af en toe lukt het me een foto te maken als het iets minder hard regent.

De kou is verder best te doen. Mijn regenjas en -broek zorgen voor een micro stoomcabine. Ik word lekker klam, maar het is zeker tijdens het fietsen warm genoeg. Voeding is een dingetje: water is ijskoud en de repen keihard.

Dan doemt Terneuzen op. Wat een grote stad zo opeens in een verder praktisch leeg land. Grote schepen varen in en uit het kanaal Gent-Terneuzen. Bij Biervliet is een klein protest, een bord bij een grote akker in de Paulinapolder, tegen de mogelijke komst van een kerncentrale.

De Braakmankreek is een romantisch waterrijk gebied op deze dag. Vogels en konijnen schrikken op als ik langs fiets.

Vlak voor Nummer Eén, zo heet het plaatsje, lijkt me fantastisch om als adres te hebben, ga ik richting zuidwesten. Ik kom langs Wafeldorp, het Gouda van het zuiden?  Het landschap verandert in een oud agrarisch omgeving met lange kronkelende dijken en hoge, statige populieren en korte, stevige wilgen. De dijken lijken mij op een willekeurige manier te zijn aangelegd, maar ze zijn veelal onderdeel van de Saats-Spaanse Linies. Een echte frontzone met linies die op basis van oude middeleeuwse dijken zijn gemaakt. Ik rijd nu voor mijn project ook door niemandsland: geen 0 NAP-lijn en geen kustlijn. Soms moet je pragmatisch zijn: als ik wel via Breskenswas gegaan, dan had ik tot aan Cadzand hetzelfde stuk ook weer terug gefietst. Maar gezien het landschap en historie van strijd tegen het water een geweldige route. Het zal in de zomer ook best mooi zijn, maar die verstilde natuur in de winter is ook om van te genieten. En dan de route-aanwijzingen voor al die lange stukken: ga over 3,7 km rechts af. Het voelt al de hele dag alsof ik het land voor mijzelf heb. Er is bijna geen verkeer.

Het Zwin ligt in het uiterste zuidwesten van Nederland. Ik kom zelfs een grenspaal tegen. Oorspronkelijk was via deze zee-arm Brugge te bereiken, maar door verzanding van het Zwin was de haven onbruikbaar geworden. Tegenwoordig is het een natuurgebied met een slufter, die een paar keer jaar helemaal onderloopt.

Langs de kust rijd ik naar Breskens. Ik zie zelfs een golfsurfer. Bikkel 2. Hier en daar zijn mooie kwelders te zien, zoals bij Verdronken Zwarte Polder. Bij Waterdunen wordt met kracht veel water ingelaten.

En dan is daar Breskens. Met de ferry steek ik over naê d’n overkant. Inmiddels begint het te schemeren.