Zeeuwse eilanden (en Goeree)

Ik overnacht meestal bij mensen thuis. We hebben mooie gesprekken aan de keukentafel of gewone tafel. Als mijn project ter sprake komt, wordt natuurlijk direct gekeken hoe de gastvrouw/heer zelf woont: onder of boven NAP.

Vandaag wordt een mooie dag, lekker wat zon, de wind meestal van achteren. Met een dikke 10 °C is het vandaag zelfs tropisch warm. De handschoenen gaan uit en de bodywarmer open.

Wat meteen opvalt is dat het op Walcheren en verder vandaag een stuk drukker is. Meer mensen op straat. In Vlissingen bekijk ik een van de zeesluizen. Het oude centrum ligt er mooi bij in de zon. De sfeer van weleer is bijna voelbaar met de gemetselde kades. Dat verandert snel op de Michiel de Ruyterboulevard. Het is een lange zeewering van gebouwen. Maar direct ten noorden zijn de duinen.

Ik jaag voor uren mijn eigen schaduw achterna. De nog laagstaande zon zorgt voor erg mooi licht, maar ik ben er niet helemaal blij mee. Omdat ik continu min of meer van de zon afrijd, heb ik mijn eigen schaduw in beeld, of, als ik de andere kant op fotografeer, fel tegenlicht.

Bij Zoutelande ontmoet ik Ronald, een mountainbike op een fiets met vet dikke banden. Hij staat even stil en geniet van het uitzicht over zee en strand rijen palen.

Zoutelande ligt net als Westkapelle direct achter één rij duinen. Van bovenaf is de afhankelijkheid van die duinenrij goed zichtbaar.

Na Domburg rijd ik een tijd lang door een bijzonder oud eikenbos, de dansende bomen van Walcheren. Ondanks de ouderdom zijn de eiken laag gebleven vanwege de sterke zeewind en hebben ze een kronkelende uitstraling gekregen.

Dan kom ik via bij Noord-Beveland bij de grote Deltawerken. Eerst de Oosterscheldekering. Op Schouwen-Duivenland heb ik besloten om naar de Plompetoren bij Koudekerke te gaan en dus even van de kustlijn af te wijken. Die kan ik daar toch minder volgen omdat er geen fietspaden direct langs de kust zijn. Onderweg schrikken een enorme zwerm ganzen op als ik aankom. Ze blijven tijdenlang vliegen. In de Plompetoren schrik ik zelf van soort Eftelingachtige opstelling die automatisch begint af te spelen als ik de krappe, donkere wenteltrap opkom. Er ligt een boek in een vitrine die zelf de bladzijdes omslaat. Maar bovenop de toren is het uitzicht indrukwekkend. Ooit lag hier Zuidland, maar de strijd tegen het water is hier verloren.

Onderweg voor het laatste stuk. De zon zakt al weer en het wordt weer wat kouder. Een boer is de zware Zeeuwse klei aan het omploegen. Voor de meeuwen is het etenstijd. Voor mij ook bijna. Op de Brouwersdam gaat de zon laf onder achter de bewolking. Voorbij de vuurtoren ga ik rechtsaf Ouddorp in. Ik ben weer in Zuid-Holland.