Zuid- en Noord-Hollandse badplaatsen

De eerste badplaats is ook de oudste badplaats van Nederland: Scheveningen. Het mooie Kurhaus ligt tegenwoordig keurig beschermd tegen de elementen tussen de flats. Daar is al veel overgeschreven. Ruim 200 jaar geleden kwam het kuren op: genieten van de zeelucht en de zee. Vandaag zie ik vooral veel mensen sporten op en langs het strand en op zee. Bootcamp, zwangerschapsyoga (dat is mijn interpretatie, ik zie alleen jonge vrouwen met bolle buiken), surfen, joggen en heel veel hardlopers. Staand op het havenhoofd zie ik ook de reddingsbrigade oefenen met verschillende boten, zelfs een roeiboot. De KNRM wordt een rode draad vandaag. Dit kan ook niet anders zo langs de zee. In verschillende plaatsen zie ik ze bezig met oefenen met of onderhoud aan de boten en andere apparatuur.

Vlak voordat ik Scheveningen uitrijd, dringt het tot me door dat de hardlopers rugnummers hebben. Ah, een wedstrijd, waar ik vast nog meer van ga meemaken.

Praktisch op dat moment komt Annet naast me fietsen. We raken aan de praat over het fietsen en fietstochten. En over het wild dat je onderweg kunt zien. Bij Wassenaar nemen we afscheid.

Ik rijd door naar Katwijk. De groepjes lopers nemen toe. Aan het einde van de boulevard staat een monument met daarop de namen van mensen die verdronken zijn op zee. Met twee oude heren die iets verderop zitten praten we kort over de gevaren van de zee. Opmeen zonnige dag als vandaag lijkt een levensgevaarlijke storm ver weg, maar vergis je niet in de zee. Bij Katwijk is de monding van de Oude Rijn. Hier ligt complex van een buitensluis en een boezemgemaal. Samen zorg ze voor bescherming tegen de zee en een goede waterstand. Ooit lag het strand een kilometer verder in zee. En fort Brittenburg: een van oorsprong Romeins fort dat het einde van de Limes markeerde.

Noordwijk is de volgende badplaats. Duidelijk mondainer dan Katwijk. Net als Katwijk heeft Noordwijk geen haven. De reddingsboten worden met een enorm rupsvoertuig over het strand gereden en in zee gezet. Bij de vuurtoren is de finish voor de hardlopers. Ah, het is een trailrun zie ik.

De natuur begint ruiger te worden bij de Amsterdamse Waterduinen. Ik wordt door een verkeersregelaar een andere richting op gewezen vanwege de trailrun, toch iets omfietsen dus. Ik raak al fietsend aan de praat met een man ober mooie fietsroutes. Het is opvallend hoeveel aanspraak ik vandaag heb. Even verderop in Zandvoort raak ik weer in gesprek met mensen. Zo heeft deze dag een heel ander karakter dan de andere. Zandvoort ligt echt aan het strand, net als de meeste andere plaatsen van vandaag. Bij Westkapelle zie je een dorp achter een dijk, vandaag zijn de plaatsen meer richting de zee gebouwd.

De Kennemerduinen zijn fraai om doorheen te fietsen. En te wandelen: het fietspad zal er nog wel liggen, maar dan wel onder een paar meter zand. Samen met andere fietsers ploegen we er wel doorheen. Het fietspad is van klinkers. Misschien een gek detail om op te letten, hoewel, tijdens het fietsen merk je natuurlijk wel wat voor impact de ondergrond heeft op het gemak waarmee je rijdt, maar op zulk soort bestrate wegen, en dan vooral die kilometers lange wegen, stel ik mij altijd voor dat die door mensen handen op de knieën zijn aangelegd. Wat een klus! En hier liggen deze wegen er nog goed bij, ondanks dat ze in de duinen liggen. De stoer Schotse Hooglanders liggen te herkauwen langs het pad. Verderop staan de Königs(?)paarden bij een ven te drinken. Bij dit paradijselijke beeld pluimt af en toe een rookwolk op. Ik kom in de buurt van IJmuiden.

IJmuiden heeft het grootste sluizen complex van Europa. Ik slinger de fiets zomaar langs een sluis of drie. Dan valt mij een lang blok beton op wielen op. Het duurt even voordat ik weet wat het is: een verrijdbare afsluiting voor de coupure in de dijk, zodat ook die plek in de hele zeewering gedicht kan worden als het nodig is. Tata Steel is groot zeg. Zou er iemand zijn die heel zo’n complex in beeld heeft, van elke constructie weet waarvoor dat dient?

Tot slot nog het Noordhollands Duinreservaat. Wat is het toch heerlijk om zo door de duinen te fietsen. Ik kan zelfs nog aanhaken bij een wielrenner. Bij een uitzichtspunt besluit ik te stoppen voor een van de laatste foto’s van vandaag, een mooi panorama van de duinen. De allerlaatste foto is van ‘de kwal’. Dit is een grote leiding, die water uit het IJsselmeer aanvoert. Hierkomt uit de leiding, waarbij het water kwal-vormig is. Het water zal de komende tijd in de grond zakken en gefilterd worden, zodat het klaar is om drinkwater te worden.