Afsluitdijk tot Hallum

Na een goed ontbijt en boterhammen mee vertrek ik weer. De Afsluitdijk. Ik heb van te voren een en ander uitgezocht en het moet lukken om die tussen de sluizen te fietsen. De dag begint goed met een ijsvogel die langs scheert over een greppel. In ieder geval iets van kleur op deze wederom mistige dag. In feite fiets ook om de Wieringermeerpolder, een van de vele plekken in Noord-Holland die door diverse stormen tot zee zijn geworden en later weer zijn ingepolderd. Na zes maanden van pompen viel de polder droog (1930). Ik kijk nog even snel bij de haven van Den Oever en haast me snel naar de fietsbus die mij over de afsluitdijk brengt. Daar wordt nog aan de sluizen gewerkt, waardoor je deze niet met de fiets kunt oversteken.

Iets na 10.00 uur begin ik met het deel over de afsluitdijk, omdat het niet anders kan rijd ik dit deel in omgekeerde richting, van de vismigratierivier tot vlak voor de sluis bij Den Oever. Het is leeg, maar ontzettend druk met vogels op het wad. Ze zijn duidelijk niet gewend aan een fietser, want vaak vliegen ze toch maar gauw weg. Ik bedenk hoe bijzonder het is dat deze dijk honderd jaar geleden al werd aangelegd. De start was in 1927 en in 1932 werd het laatste gat ‘de Vlieter’ gesloten. Hier is een monument gebouwd. Bij het monument moet ik helaas anderhalf uur op de bus wachten, omdat de bus ervoor tien minuten te vroeg is vertrokken. Het is goed koud als zonder beschutting zo lang moet wachten. Eenmaal in de warme bus blijf ik het koud houden. Ik rijd weer mee tot Kornwerderzand en kom daar iets voor 14.00 uur aan en ben dan drie keer over de afsluitdijk gekomen.

Kornwerderzand is aangelegd op een zandplaat als werkeiland voor de aanleg van de afsluitdijk. Het telt 50 inwoners, die nog in de oorspronkelijke huisjes wonen. Het bunkercomplex (kazemat) komt uit Woii. Langs de hele kustlijn ben ik bunkers tegengekomen. Zie de parallel met de waterlinies en de dijken.

Ik fiets langs het wad. De dijk meestal aan de rechterkant. Af en toe fiets ik even de dijk op, om hetbland erachter te kunnen zien. Zurich heb ik altijd al een fascinerende plaatsnaam gevonden. 135 inwoners. En veel toeristen die vanwege de naam even komen kijken.

Het grote verschil met de Noordzeekust is natuurlijk dat er een strakke dijk is in plaats van glooiende duinen. En ook de zee doet op een dag als vandaag anders aan. Dat moet bij kaag water helemaal het geval zijn. Wat mij ook opvalt, eigenlijk al sinds ik Callantsoog voorbij ben is dat er zo weinig bomen zijn.

Harlingen is een bekende stad voor mij, met de boot naar Vlieland. De oude haven ziet er bijzonder uit: vanaf de zee zie je een mooie splitsing van vaarwegen. De haven wordt uitgebaggerd. Het schip waarmee dat gebeurt helt af en toe flink over, zo zwaar is de bagger. Harlingen wordt als veel andere plaatsen beschermd tegen de zee door sluizen. De dijk om de stad heen is voorzien van een moderne coupure, zodat je er normaal gesproken door heen kunt lopen.

Na de veerhaven kom ik langs de scheepswerven en fiets dan het lege land in. Ik zal nog kilometers moeten fietsen met wind tegen. Links ligt de nieuwe strakke dijk op Deltahoogte, rechts golft een lagere oude dijk heen en weer. Daartussenin land dat ooit de Middelzee was, een zeearm die tussen Franeker en Leeuwarden tot aan Bolsward liep. In de Middeleeuwen is de verbinding met de zee steeds verder afgedamd en is het land dicht geslibd. Het doet ergens denken aan Zeeuws Vlaanderen, maar dan zonder hoge bomen en wel met een hoge dijk.

Ik moet nog een kilometer of 12 als ik denk dat ik stroopwafels ruik. Lekker hoor, maar misschien is het al met al een te lange dag geweest? Want veel later dan gedacht kom ik aan in Hallum. Dan blijkt dat er drie (!) koekjesfabrieken in Hallum zijn.